Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.internal_encoding is deprecated in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/string/string.php on line 28

Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.input_encoding is deprecated in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/string/string.php on line 29

Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.output_encoding is deprecated in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/string/string.php on line 30

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/filter/input.php on line 652

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/filter/input.php on line 654
“Buitenlands geld veroorzaakt hang naar luxe” (Standplaats Siquijor)
Follow Me on Twitter

Strict Standards: Declaration of JParameter::loadSetupFile() should be compatible with JRegistry::loadSetupFile() in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/html/parameter.php on line 0

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_allvideos/jw_allvideos.php on line 42

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_allvideos/jw_allvideos.php on line 43

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_sigpro/jw_sigpro.php on line 43

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_sigpro/jw_sigpro.php on line 44

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_allvideos/jw_allvideos.php on line 42

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_allvideos/jw_allvideos.php on line 43

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_sigpro/jw_sigpro.php on line 43

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_sigpro/jw_sigpro.php on line 44
maandag, 17 november 2008 22:32

“Buitenlands geld veroorzaakt hang naar luxe” (Standplaats Siquijor)

kind-geopereerd-aan-hazenlipBea Jacobs en Jerry Hofmans vertrokken in november 2007 voor onbepaalde tijd naar de Filipijnen. Ze verblijven nu op Siquijor, een klein eiland in de Visayas ten zuiden van Cebu en ten oosten van Negros. Bea bericht in deze ‘standplaats-blog Siquijor' regelmatig over hun ervaringen. Ook het leven en gebeurtenissen op Siquijor komen aan bod. In deze eerste aflevering stelt Bea zichzelf en haar partner Jerry voor en vertelt ze hoe zij op Siquijor terecht kwamen.

 

Wij zijn Bea Jacobs en Jerry Hofmans, twee Nederlandse veertigers die in 2007 besloten om huis en haard te verkopen en naar de Filipijnen te vertrekken. We wilden graag een andere invulling aan ons leven geven en ons bezig gaan houden met dingen die wij belangrijk vinden. In Nederland vonden we niet meer wat we zochten. Het leven in Nederland was vooral gericht op werken om de vaste lasten te kunnen betalen en de Nederlandse maatschappij is volgens ons veel te veel gericht op materiële dingen. Daarom besloten we om Nederland te verlaten. In november 2007 arriveerden we op de Filipijnen. Voor mij was het land niet onbekend. In de jaren ‘90 werkte ik in Manilla met straatkinderen en kinderprostituees. Voor mijn partner Jerry was het een nieuwe ervaring. Ons plan was om per fiets van eiland naar eiland te trekken en onderweg te zoeken naar sociale projecten waaraan we een vrijwillige bijdrage konden leveren. Aan het reizen per fiets kwam echter snel een einde: de hitte en de bergen eisten hun tol. In december 2007 kwamen we aan op Siquijor en besloten er te blijven.

 

Simpele oplossingen

In eerste instantie kwamen we naar het eiland om er de hectische feestdagen te ontlopen. We kwamen er echter in contact met de Filipijnse organisatie Options, die bezig was met het opstarten van een project voor gehandicapte kinderen. Nu kom ik zelf uit de gehandicaptenzorg en Jerry heeft twee rechterhanden, dus het leek logisch dat we ons voor deze organisatie zouden gaan inzetten. We houden ons hier nu bezig met het creëren van voorzieningen voor gehandicapte kinderen en met de begeleiding van deze kinderen in hun thuissituatie. Op onze manier proberen we deel uit te maken van de sociale omgeving, contacten te onderhouden en te delen in het leven van de Filipino's. Onze ervaring tot nu toe is dat het als buitenstaanders erg moeilijk is om een plekje in de sociale structuur te vinden. Maar door het dagelijkse contact met de gezinnen waarmee we werken, ontstaat er beetje bij beetje een band. We praten met hen over de situatie hier op Siquijor, we vragen aan gezinnen tegen welke problemen ze aanlopen met hun gehandicapte kinderen en we zoeken samen naar oplossingen. Soms staan mensen verbaasd over de simpele oplossingen en hulpmiddelen die we bedenken en vragen zich af waarom ze dat zelf niet eerder bedacht hebben. Achteraf bezien lijkt zo'n oplossing misschien simpel, maar de mensen hier hebben nog nooit hulpmiddelen voor gehandicapte kinderen gezien en dus denken ze er ook niet aan om ze zelf te maken. Van de meeste hulpmiddelen en technieken uit de gehandicaptenzorg weten mensen hier helemaal niets af en er is ook geen instantie die zich hiermee bezig houdt. Terwijl het juist deze relatief simpele hulpmiddelen en technieken zijn die voor gehandicapte kinderen en hun families heel waardevol zijn.

 

Hang naar luxe

Rick-op-krukkenDankzij ons dagelijks contact met de mensen hier krijgen we steeds meer inzicht in de dingen die mensen hier bezig houden. Na een jaar op Siquijor is ons duidelijk geworden hoe groot de invloed is van de OFW's, de Filipino's die werken in het buitenland. Veel inwoners van Siquijor hebben familieleden die in het buitenland werken en het is dan ook elke dag erg druk bij de money transfer offices. Hier incasseren de mensen dollars of andere buitenlandse valuta die door hun familieleden in het buitenland worden overgemaakt. Ik weet niet of het eiland Siquijor wat dit betreft een afspiegeling is van de hele Filipijnen, maar de migratie heeft bij de achterblijvers geleid tot een grote mate van gemakzucht en een enorme hang naar geld en luxe. Terwijl één of enkele familieleden zich in het buitenland helemaal krom werken, zit de rest van de familie hier gezapig de hele dag achterover, allemaal voorzien van een mobieltje, dat druk gebruikt wordt. Het kan niet op: scooters op afbetaling, leningen voor een huis en vooral heel veel winkelen in Dumaguete op Negros. De zucht naar luxe wordt ook aangewakkerd door de balikbayans, Filipino's die uit het buitenland terugkomen en vaak erg veel luxegoederen meebrengen. Het buitenlandse geld stimuleert én bedreigt de lokale economie. In de winkels liggen de nieuwste mobieltjes, er zijn meer Honda-dealers dan marktkraampjes en bijna alles kun je hier op leasebasis of tegen een lening kopen. Het is werkelijk onvoorstelbaar hoeveel mensen hier op een scooter rondrijden. Het effect hiervan op het openbaar vervoer is groot. Tricycles en jeepneys komen nauwelijks meer vol en stoppen met rijden omdat er te weinig mensen gebruik van maken. Als mensen dus vragen waarom wij geen scooter kopen dan is het antwoord simpel: we sponsoren liever de lokale tricycle driver dan oliemaatschappij Petron! Het buitenlandse geld wordt ook gebruikt om enorm grote huizen te bouwen. Soms in één keer, maar meestal worden alleen de betonnen buitenmuren opgetrokken. Daarna is het geld op of is het arbeidscontract van het buitenlandse familielid afgelopen. Veel mensen sluiten al een lening af op basis van het inkomen van één familielid in het buitenland. Vervolgens is het maar afwachten of deze ook daadwerkelijk voldoende geld naar huis kan sturen. Het gevolg is dat veel mensen grote schulden hebben. Als je dan ziet dat diezelfde mensen hun kinderen niet meer naar school sturen omdat ze het schoolgeld niet meer kunnen betalen, kun je je afvragen wat belangrijker is...

 

Weinig sociale betrokkenheid

In schril contrast met al deze luxe staat de armoede van die gezinnen die het moeten hebben van -als ze geluk hebben- een lokale betaalde baan of de opbrengst van het land. Met de enorme prijsstijgingen van de laatste tijd zijn dat juist de gezinnen die de klappen krijgen. Wat wij daarvan zien is een zichtbare ondervoeding, kinderen die niet meer naar school gaan omdat de ouders dat niet meer kunnen betalen en mensen die wanhopig op zoek zijn naar een baantje om in ieder geval nog iets te kunnen verdienen. In Nederland hebben we het gezegde "klagers hebben geen nood". Mijn indruk is dat dit zeker ook hier opgaat. De klagers, die we elke dag veelvuldig tegenkomen, zijn de mensen die zich net iets minder luxe kunnen veroorloven dan sommige anderen. De mensen die echt niets hebben, die hoor je niet klagen. Is dit een vorm van in stilte lijden of accepteren deze mensen simpelweg hun armoedige situatie? Ik weet het niet. We zijn hier nog niet lang genoeg om daar nu al zicht op te hebben. Wat wel opvalt is dat er in veel barangays (dorpen) weinig sociale betrokkenheid is. Wij worden vaak geconfronteerd met een ‘ieder voor zich'-instelling. Niet overal, dat moet gezegd worden, maar de liberalisering en zeker ook de globalisering zorgen er meer en meer voor dat mensen hun eigen luxe belangrijker gaan vinden dan het helpen van familie of buren. En dit is iets dat ik niet herken op basis van mijn eerdere ervaringen op de Filipijnen. In mijn herinnering was er altijd sprake van een sociale leefomgeving waarin mensen voor elkaar zorgden en elkaar bijstonden. Hoe moeilijk mensen het ook hadden, er was altijd wel een mogelijkheid om iemand te helpen die minder had. Maar die betrokkenheid wordt duidelijk minder. Wat wel nog steeds erg herkenbaar is -en eigenlijk te triest voor woorden- is dat betrokkenheid en medewerking van de overheid en mensen in dienst daarvan meestal ver te zoeken is. In ons geval zegde de overheid alle medewerking toe aan het project van Options, maar tot nu toe hebben we daar niets van gemerkt. De overheid toont geen interesse, onderneemt geen actie, en verleent de toegezegde medewerking niet. En dan wordt het lastig. Eigenlijk zouden we er direct iets aan willen doen, maar tegengas en kritiek worden hier nog steeds niet geaccepteerd. En omdat we elke twee maanden ons visum moeten verlengen, moeten we elke keer weer afwegen hoever we kunnen gaan. Dat geldt niet alleen hiervoor. Vaak staan we voor het dilemma wat de invloed is van onze hulp. Sommige gezinnen zijn werkelijk geholpen en hadden op eigen houtje hun problemen nooit kunnen oplossen. Soms bereiken ons echter duidelijke geluiden dat mensen wel wachten tot er ‘iemand' (letterlijk gehoord: "een buitenlander") komt om hun probleem op te lossen. Tot die tijd blijven ze apathisch afwachten. Wellicht dat dit een kritische noot is bij buitenlandse hulpverleningsprojecten?

Tot zover onze introductie. Voor meer informatie over ons persoonlijke wel en wee hier op Siquijor verwijs ik graag naar ons weblog: http://jerryenbeagophilippines.blogspot.com.
Groeten van Bea en Jerry

1 Reactie

  • Reactielink B. Poelarends woensdag, 27 juli 2016 10:22 Geplaatst door B. Poelarends

    Met enorme belanstelling heb ik u verhaal gelezen.Ik ben zoekende naar meer van dit soort informatie over Siquijor. Graag zou ik van u horen.

    Vriendelijke groet,
    Brigith Poelarends

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.