Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.internal_encoding is deprecated in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/string/string.php on line 28

Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.input_encoding is deprecated in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/string/string.php on line 29

Deprecated: iconv_set_encoding(): Use of iconv.output_encoding is deprecated in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/string/string.php on line 30

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/filter/input.php on line 652

Deprecated: preg_replace(): The /e modifier is deprecated, use preg_replace_callback instead in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/filter/input.php on line 654
Onweerstaanbare Filippijnen
Follow Me on Twitter

Strict Standards: Declaration of JParameter::loadSetupFile() should be compatible with JRegistry::loadSetupFile() in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/libraries/joomla/html/parameter.php on line 0

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_allvideos/jw_allvideos.php on line 42

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_allvideos/jw_allvideos.php on line 43

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_sigpro/jw_sigpro.php on line 43

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_sigpro/jw_sigpro.php on line 44

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_allvideos/jw_allvideos.php on line 42

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_allvideos/jw_allvideos.php on line 43

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_sigpro/jw_sigpro.php on line 43

Strict Standards: Only variables should be assigned by reference in /domains/tambuli.nl/DEFAULT/plugins/content/jw_sigpro/jw_sigpro.php on line 44
maandag, 17 november 2008 22:39

Onweerstaanbare Filippijnen

Kinderen-met-kokosnotenShiny happy people

Het bestaat! Een vergeten paradijs in de Stille Oceaan, met duizenden groener dan groene tropische eilandjes om uit te kiezen. Vol exotische vogels, zalige mango's en babykokosnoten. Waar de bus een snoepjesjeep is, iedereen naar je lacht en je met alles wil helpen. De Filippijnen is eilandhoppen op z'n mooist.

Tekst en foto's: Manon van Wijnen, Broodtekst

Onze reis in dit bijzondere land begint in Manilla. Na een vlucht van 12 uur komen we aan in de hoofdstad, waar het moeilijk vrede vinden is tussen de blinkende, aircogekoelde shoppingmalls en de gezinnen die met pasgeboren baby's en jonge kinderen op straat leven. Een wereld van verschil met de Visayas, het hart van de Filippijnen, waar we de komende weken gaan eilandhoppen.

Journalist Manon van Wijnen reisde met haar vriend Arjen twee maanden door de Filipijnen. Met het reisverslag dat ze maakte van deze reis won ze (uit 426 inzendingen!) de wedstrijd ‘Wie wordt Livings nieuwe reisredacteur'. In deze Tambuli een ingekorte versie van haar winnende verslag.
Kijk voor het volledige verslag op www.livingreisredacteur.nl

De reactie van jurylid Floortje Dessing:
‘Een verrassende bestemming: de meeste Azië-reizigers slaan dit overwegend katholieke land over. Het is duidelijk te merken dat Manon er heeft rondgereisd, ze heeft verrassende plekken gevonden.
De opbouw van het verhaal is mooi en Manon vertelt in een vloeiende stijl, met veel oog voor detail. Ze legt veel uit over het land zelf, observeert mooi en heeft een frisse schrijfstijl.'

Heerlijk hoppen

Jeepney-De Filippijnen telt zo'n 7000 en nog wat eilanden. Na Indonesië is het de grootste archipel van de wereld. Maar zoveel kreten van herkenning je scoort wanneer je naar Indonesië gaat, zoveel gefronste wenkbrauwen krijg je als je reisbestemming de Filippijnen is. Lonely Planet wijt dit aan het feit dat het land honderden kilometers van het vaste land verwijderd is. Het lijkt ons meer een geval van ‘onbekend maakt onbemind', want als je doorvraagt blijkt dat maar weinigen iets van dit land weten.
Wie beter kijkt, ontdekt dat de Fili's, zoals wij ze liefkozend zijn gaan noemen, veel voor hebben op grote broer Indonesië. De afstanden zijn kleiner en dat betekent dat je er (aangenaam!) kunt eilandhoppen, met een snelle ferry of lekker op je gemakje met de grote boot. Veel mensen, ook
kinderen, spreken Engels en willen je met alles helpen. En, hoe anders maakten wij dat mee in Indonesië, ze willen er niets voor terug. Sterker nog, als je niet uitkijkt betalen ze voor jou. Het gebeurde ons in Manilla, met twee dames die we de weg vroegen. ‘Wij gaan dezelfde kant op' lachten ze en bij het instappen hadden ze de jeepney (de coolste bus allertijden) voor ons betaald. En terugbetalen? Geen sprake van. En toen ik uitstapte kreeg ik ook nog een knuffel. Misschien de invloed van de Spanjaarden, die het land vier eeuwen bezet hebben. Of het heeft te maken met de liefde van Filippino's voor alles wat blank is. Ze roepen allemaal ‘America' als je zegt dat je uit Nederland komt en smeren massaal met ‘whitening cream' (en willen niet geloven dat wij hetzelfde doen met bronzing cream!) om witter te worden. Koop dus nooit even snel een deodorant of sunblock, want het blekende goedje zit werkelijk overal in. Zelfs in babyzalf.

Cadeautjes en snoepjes op de weg

Het eerste eiland op ons verlanglijstje is Siquijor, dat volgens de Filippino's behekst is en waar je dus vooral níet moet komen. Tijdens tochten door de bergen zien we inderdaad veel healers en boven de dorpjes hangt een betoverende mist. En eerlijk is eerlijk, we hebben de eerste week veel nachtmerries, iets wat, zo we later horen, veel mensen overkomt op Siquijor door de aanwezigheid van geesten. (En wij maar denken dat het aan de malariapillen lag...).
In ons vrolijke strandhuisje vlakbij Larena ontwikkelen we al snel een ritueel. Snorkelen om wakker te worden en rond het middaguur stappen we op ons huurmotortje, want de leukste dingen in dit land zie je op de weg! Neem de jeepney, de Filippijnse variant op de bus die zo in een film met Austin Powers kan. Deze verlengde legerjeep stamt uit de tijd van de Amerikanen. Jeepney's lijken nog het meest op snoepjes, zoals ze zijn uitgedost met exotische kleuren, palmbomen en bloemen. Elk exemplaar heeft een eigen naam en uniek ontwerp. En dan zijn er nog de tricycles, deze brommers met zijspan zien eruit als cadeautjes, strik erom en klaar. Ze hebben alle kleuren van de regenboog en soms zijn het net rijdende altaartjes, compleet met Maria.
Ons favoriete moment van de dag is half vier, als de jeepney's, tricycles en ‘pappabrommers'
uitpuilen van de schoolkinderen in vrolijke uniformen. Lachen en zwaaiend zoeven we elkaar voorbij.

Motor met mandje

Na een week laten we dit lieve hekseneilandje achter ons en nemen de boot naar Negros. Waar we in de hoofdstad Dumaguete, een charmant universiteitsstadje, een motor willen kopen om mee rond te trekken. Na twee dagen vragen, zoeken en onderhandelen zijn we de trotse eigenaars van een knalrood motortje van110CC, met op verzoek een boodschappenmandje voorop dat niet veel later uitpuilt van de mango's, kokosnoten en cakejes. De bagage gaat achterop, in twee koffers die we hebben gescoord bij een warenhuis. En daar gaan we dan. Twee grote ‘witmansen' op een knalrode motor met mandje zijn op zich al een bezienswaardigheid, maar helemaal als het regent en we voorbij wapperen in een XL Xenos-poncho.
Het is prachtig onderweg, tussen de enorme bergen van Negros. De rijstvelden met glanzende gespierde buffels en de waanzinnige luchten. Juist op regenachtige dagen (het regenseizoen is van mei tot september) zijn de kleuren van de wolken adembenemend. Onze bestemming: Sugar Beach, één van de sterattracties uit de Lonely Planet. Kilometers te gaan? Honderden.
De weg voert langs zee en krult mee met de bergen. Na een tijdje houdt het asfalt op en verandert de weg in een crossbaan. Overal zien we mensen vastgelopen 4W-drives en jeepney's duwen.
Als we na drie dagen Sugar Beach bereiken zijn we dankbaar voor de rust die dit geïsoleerde suikerstrand uitstraalt. Er zijn vijf resorts tegen een schilderachtig decor van groene heuvels. Wij kloppen aan bij Takatuka Lodge, een resort in eclectische stijl, waar alles kleurrijk en scheef is, palen versierd zijn met rekenmachines en epilady's als lichtknop dienen. De Duitse broers Karl en Marc bouwden het zelf. Hun vrouwen Cathy en Eva Rose verzorgen de keuken. De menukaart is uitgebreid, en gelukkig ook internationaal want, en dat is wat ons betreft het enige minpunt van reizen in de Filippijnen: de keuken is niet geweldig.

Mmm mango's

Na een paar dagen heerlijk eten, spelletjes spelen en luieren op het suikerstrand rijden we verder naar het noorden van Negros, waar je kunt oversteken naar onze volgende bestemming: Guimaras. Eenmaal aangekomen in het piepkleine plaatsje Pulupandan, blijkt de boot van die dag al vertrokken. ‘Maar er is een hotel', zegt een jongen. Verbaasd volgen we hem langs de kleine huisjes, gemaakt van een paar latten. ‘Kijk.' De jongen wijst naar een rieten dak op palen waar de wind aan alle kanten doorheen blaast. In de hoeken staan kale bamboestretchers, keihard, maar voor een Filippino het gangbare bed. We bedanken hem vriendelijk, al is het alleen al omdat we meteen omsingeld worden door een menigte mensen die niet de indruk wekken dat ze nog ergens heen moeten.
De volgende ochtend pakken we de pumpboat naar Guimaras: het mangoparadijs! Hier vinden we een ‘beter dan in je dromen'-huisje bij Baras Beach Resort. Verstopt tussen de begroeiing, hoog op de rotsen, staan huisjes van hout met een zalige veranda. Verwacht niet al te veel actie; er is een restaurant, een pooltafel (Filippino's zijn fanatieke poolspelers) en een bootje waarmee je de omgeving kunt verkennen. En elke morgen mangojam zoals-ie nergens anders smaakt.jeep

De betoverende Bacuit Archipel

Er is eigenlijk maar één eiland dat enorm ver van alle andere ligt. Palawan. Als je de kaart erbij neemt, zou je denken dat het niet bij de Filippijnen hoort. Lang geleden was dat ook zo, toen zat het vast aan Indonesisch Borneo. Door de mix van twee werelden kent het eiland een rijkere vegetatie en ruigere jungle dan waar ook in de Filippijnen. De vaartocht vanaf de Visayas duurt - als het meezit - 36 uur en nadat we de boot hebben bekeken en de motor als vracht hebben afgegeven, zijn we gauw naar het vliegveld gegaan. Twee uur later staan we in Palawans hoofdstad Puerto Princesa. De motor arriveert na 38 uur.
Het allermooiste van Palawan is de Bacuit Archipel, een van 's werelds meest bijzondere zeegezichten. Vanaf Puerto Princesa is het meer dan 300 kilometer rijden door een wonderschone wereld van rode rotsen en unieke samenstellingen van loof-, naald- en palmbomen. Oerjungle die maakt dat je een liaan wilt grijpen en zwaaien maar.
Terwijl we er nog lang niet zijn, begint het al te schemeren. Ik schrik als ik in de berm opeens allemaal ogen zie. Iemand roept: ‘Jullie kunnen niet verder, landslide, landslide'. Wij hebben inmiddels zoveel slechte wegen gezien dat we ons niet zomaar laten afschrikken, maar voor we het goed en wel beseffen zitten we tot onze knieën vast in de modder. Dat wordt lopen. Als ik beter kijk zie ik dat er meerdere gestrande busjes en trucks staan. ‘Twee kilometer' roepen ze ons toe. Wat een overwinningsgevoel als we de volgende dag eindelijk onze bestemming bereiken. En niet alleen voor ons, ook de mensen in El Nido - een klein visserplaatsje ingeklemd tussen gigantische rotsen - zijn uitgelaten dat er iemand door de modder is gekomen. Als we horen dat de benzine op is en er al weken geen post komt, schieten we in de lach. Dat waren dus die gestrande voertuigen die we hebben zien staan. We huren een huisje aan het strand, met uitzicht op de betoverende Bacuit Archipel. Deze tientallen kalkrotsen in het helderblauwe water kennen ondoordringbare groene harten en verstopte inhammen met perfecte stranden, baaien en koraaltuinen. Op de eilandjes zelf zijn een paar super-deluxe resorts, maar het is een stuk goedkoper om dagtripjes te maken vanuit El Nido of, zoals wij, een onbewoond eiland in te pikken voor een paar daagjes.


Dit zie ik als ik mijn gordijnen open doe:
Om kinderen een idee te geven hoe een kind aan de andere kant van de wereld leeft, maakte Manon in de Filippijnen de fotoserie ‘Dit zie ik als ik mijn gordijnen open', met de Filippijnse kinderen EJ, Kay & Kris en Amiel.

www.alsikmijngordijnenopen.spaces.live.com

Laat een reactie achter

Zorg ervoor dat u de verplichte (*) velden invult waar dit is aangegeven. HTML code is niet toegestaan.